Terapia psychologiczna patologicznego hazardu

Terapia psychologiczna pozwala na rozwój umiejętności, które pomogą ograniczyć chęć do uprawiania hazardu lub całkowicie zapanować nad przymusem grania. Wykorzystywane są do tego trzy podstawowe podejścia terapeutyczne, takie jak:

1. Terapia behawioralna

Oparta na przekonaniu o tym, że jeśli jakieś zachowanie zostało wyuczone można się go również oduczyć. Modyfikacja zachowań wykorzystuje techniki terapii awersyjnej, zarządzania nagrodami, treningu relaksacji, którego celem jest desensytyzacja (inaczej odwrażliwianie), polegającego na redukowaniu reakcji niepożądanej przez łączenie wyobrażenia o sytuacji wywołujących lęk z relaksacją (Toneatto, Millar 2004).

Większość badań nad skutecznością terapii behawioralnej w leczeniu patologicznego hazardu była prowadzona w latach ’80 i na początku lat ’90 ubiegłego wieku. Porównywano różne techniki, np. terapię awersyjną za pomocą impulsów elektrycznych, techniki relaksacyjne z wykorzystaniem wyobrażeń o sytuacjach związanych z hazardem (Toneatto, Ladouceur 2003).
W badaniach prowadzonych na początku lat ’80, porównujących skuteczność terapii awersyjnej prowadzonej za pomocą impulsów elektrycznych i desensytyzacji (odwrażliwiania) w wyobraźni
opartej na relaksacji dowiedziono, że bardziej efektywną metodą terapii były techniki relaksacyjne, w wyniku których hazardziści ograniczali granie bądź całkowicie przestawali grać. Późniejsze badania nad desensytyzacją prowadzone pod koniec lat ’80 i ’90 pokazały, że rok po zakończeniu terapii około 30% patologicznych hazardzistów w ogóle nie grało bądź grało w sposób kontrolowany (Toneatto, Ladouceur 2003; Toneatto, Millar 2004).

2. Terapia poznawcza

Badania nad skutecznością terapii poznawczej (obejmującej korektę zachowań hazardowych, trening rozwiązywania problemów, trening umiejętności społecznych i trening nawrotów) w leczeniu patologicznego hazardu były prowadzone pod koniec lat ‘90 XX w. Dowiodły one skuteczności tej formy pomocy w porównaniu z grupą osób, które nie były objęte żadną interwencją. W wyniku oddziaływań terapeutycznych hazardziści ograniczyli częstotliwość grania, czas spędzany na graniu i ilość pieniędzy przeznaczonych na granie. Ponowny pomiar, po roku od zakończenia terapii pokazał, że prawie 90 proc. tych, którzy uczestniczyli w terapii, w dalszym ciągu ograniczało granie.

Podobne wyniki uzyskano w badaniach prowadzonych na początku XXI wieku. Osoby uczestniczące w terapii wykorzystującej podejście poznawcze ograniczały granie, spełniały mniej kryteriów diagnostycznych klasyfikacji DSM-IV świadczących o patologicznym hazardzie, odczuwały łagodniejszy przymus grania i większe poczucie własnej skuteczności w porównaniu do badanych, którzy nie brali udziału w żadnej terapii. Ponowny pomiar po roku od ukończenia terapii pokazał znaczącą poprawę w porównaniu do pomiaru dokonanego przed rozpoczęciem leczenia.

Terapia poznawczo – behawioralna

Oddziaływania behawioralne są wzmacniane przez formy poznawcze skupiające się na obalaniu subiektywnej iluzji kontroli hazardu i innych oddziaływaniach mających wpływ na świadomość gracza.

W badaniach prowadzonych w drugiej połowie lat ’90 XX w. porównywano trzy metody terapii: 1) podejście behawioralne polegające na właściwym zarządzaniu pieniędzmi, unikaniu sytuacji hazardowych oraz umiejętności odmowy grania; 2) podejście poznawcze wywierające wpływ na świadomość gracza mające na celu obalanie iluzji kontroli nad graniem (zgodnie z paradygmatem wywodzącym się z koncepcji uzależnienia jako choroby, według której utrata kontroli nad substancją jest objawem choroby) i grupowym treningiem umiejętności komunikacji, 3) oraz podejściem behawioralno-poznawczym. Po 6. miesiącach od zakończenia terapii zarówno uczestnicy terapii behawioralnej, jak i terapii poznawczej istotnie częściej utrzymywali abstynencję niż osoby z grupy kontrolnej, które nie były poddane żadnym oddziaływaniom. Nie stwierdzono natomiast istotnych różnic pod względem częstości utrzymywania abstynencji od hazardu między grupą poddaną terapii poznawczo-behawioralnej a grupą kontrolną. W innych badaniach terapia poznawczo-behawioralna okazała się skuteczniejsza w ograniczaniu zachowań hazardowych w porównaniu do uczestnictwa w spotkaniach Anonimowych Hazardzistów.

Pozytywne skutki terapii są dostrzegane przez osoby uzależnione w wielu obszarach ich życia m. in.:

  • Pacjenci podejmując terapię zauważają poprawę swojej kondycji fizycznej i psychicznej
  • Osoby z zaburzeniami hazardowymi w trakcie leczenia zaczynają dbać o swoje zdrowie, co wiąże się z lepszym odżywianiem i ćwiczeniami
  • Terapia poprawia im samopoczucie, nastrój, wycisza i uspokaja, jak również przyczynia się do budowania poczucia własnej wartości i pewności siebie.

Leczenie daje więc przekonanie, że można zmienić swoje życie, że nic nie jest przesądzone, daje nadzieję na przyszłość, napawa optymizmem, że można sobie poradzić z problemami.

  • : Modyfikacja zachowania związanego z uprawianiem patologicznego hazardu. Utrzymywanie abstynencji oraz poprawa jakości życia.
  • : SPECJALIŚCI
  • : Katarzyna Dąbrowska, Jacek Moskalewicz, Łukasz Wieczorek
Dodaj własną metodę

Drogi użytkowniku! Możesz opisać i dodać swoją własną metodę (praktykę profilaktyczną, świadectwo lub doświadczenie zawodowe, artykuł, konspekt).

Dodaj Metodę
Ads
Komentarze
Wszystkie komentarze
Komentarze